-اگه خوندي و لذت بردي نظر هم بده عزيزم->::.

مادرم  بشكن ! تا نشكني .

مادرم بشكن !  به كسي محتاج نباش . هرچند كه تا به حال هم نبودي . حتي  به همان پدرم كه حال جسم پوسیده اش در گوري سرد و تاريك خفته است .

مادرم بشكن ! بشكن و گوشه اي از دست رنج ات را به ياد  پدر، شبهاي جمعه نيم كيلو خرما بخر . خرمايي ارزان . از همانهايي كه پدر خيلي دوست داشت . آن را ببر، داخل شلوغ بازار بين زن و مرد ها  ، دخترها ، بچه هاي  سرچهاررا ه نذر كن . تمام  نيم  كيلو خرما را نذر كن  تا همه بخورند    و  براي شادي روح  پدر كه  در زير خروارها  خاك ، و سنگ  قبري  ترك خورده  خوابيده است .    فاتحه بخوانند . شايد  كه از عذابهای  قبر خلاصي  يابد . عذابهايي  كه تنها باعث اش فحش دادن ، زور گفتن به تو و كتك زدن تو بود .

مادرم بشكن ! تمام بدي هاي پدرم را عاشقانه  و مظلومانه فراموش كن  . آنقدر برايش خرما نذر كن و نذر كن تا روح اش آرام بگيرد . روحي معذب و خسته كه اكنون در سر گذر عالم برزخ نشسته است .

مادرم بشكن ! به هيچ كس محتاج نباش . حتي به من و حتي به ، و غيره كه حتي حال نوشتن نام هايشان را ندارم .

مادرم بشكن ! باور كن كه هيچ كس به فكر تو و به ياد تو نيست .  فقط  به خاطر اينكه تو  يك غريبي ، يك زني ، .

مادرم بشكن ! بشكن كه روزي ِ  ثروتمندان در دست تو و امثال توست . اگر تو نشكني چگونه صاحب كارهايت پولدار شوند . چگونه  ماشين بخرند ، ويلا بخرند و در آخر چگونه چندين زن بگيرند .

مادرم بشكن ! انبر آهنی سياه و بي رحم ات را بردار و پسته ها را با آن بشكن . درست مثل خودت كه روز به روز مي شكني . اما بی صدا .

مادرم بشكن ! به همه چيز بي توجه باش . حتي به اشكهاي شور و گرم من كه در هنگام نوشتن اين زخمها و دردهایت مي چكد . حتي، به زندگي برابر اجتماعي ، به دموكراسي ،  به عدالت .

مادرم بشكن !  فهميده  يا  نفهميده لبخندي تمسخر آميز بزن  بر تمام شعارها ، شعورها  و همة  ايدئولژيها

و تئوريها كه حامي ضعیفان و فقيران است .

مادرم بشكن ! بشكن پسته ات را و بخوان نماز هميشگي ات را با همان گريه هاي هميشگي ات . كه خدا تو را با انبر پسته  و پسته هايت دوست دارد . بشكن مادرم . بشكن بشكن بشكن تا نشكني .

ببين مادرم ! چطور مرا هم شكستي ...

مادر ..........همیشه با من باش............مادر

مرا به دستان باد بسپار

دلم براي تو

  چرکين شده است 

                 که با بغض تنهاييت

در همين تشت، شسته مي شوم

  و بي تابي ام را سر مي خورم

روي بندهاي رختي که

             اصطکاکشان آتشم مي زنند

تا من اصلا گور به گور نشوم و تو 

دريغم کني از 

 يک فنجان يخ در بهشت داغ 

که زير باران

      زير گرفته شوم 

اما چقدر زود سنگفرش اين خيابان

                   روي سرم نشست کرد 

  و تو آن گوشه

         سالهاست که بي سايه مانده اي

اين خيابان درخت ندارد.

برگرد.

دلم گرفته است

به ايوان ميروم وانگشتانم را

بر پوست کشيده شب ميکشم

چراغهاي رابطه تاريکند

کسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد کرد

کسي مرا به مهماني گنجشکها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنيست

چقدر زيبا سرودي فروغ

نميدونم اگه ديوان تو وحافظ نبود تو اين تنهايي چيکار ميکردم

پرنده مردنيست

پرنده مردنيست

وقتي بالهاي پروازت رو از ته قيچي کنن ديگه ناچاري کنج قفس جون بدي

وقتي قناريهاي کوچيک رو ميبينم کنج قفس طلايي اسيرشدن دلم بيشتر ميگيره

کاش ميشود! کاري کرد

کاش ميشود! در قفس رو باز کرد وبعد از آن هم پرواز

اما بکجا؟

دلم گرفته.................

هر چی آرزوی خوبه، مال تو

هرچی که خاطره داری، مال من

اون روزای عاشقونه، مال تو

اين شبای بيقراری، مال من

منمو، حسرت با تو ما شدن

تو ای يو، بدون من رها شدن

آخر غربت دنياست مگه نه

اول دوراهی آشنا شدن

تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشين بود

دلتو شکسته بودن همه ی قصه همين بود

می تونستم با تو باشم مثه سايه مثل رويا

اما بيدارمو بی تو، مثه تو تنهای تنها

هر چی آرزوی خوبه، مال تو

هرچی که خاطره داری، مال من

زیباس درد قهوه افکند يک نگاه
 صد ساله پير مرد
چيني فتاد به پيشاني اش ز غم
 يک دم سکوت
 يک لحظه اضطراب
فال من است ؟
که مي بيند سالخورده مرد
 ابرو رهاند ز گره
 فنجان گرفت دور
دنبال گمشده بود
 در سرنوشت من
 از عشق و لاله و شمعدان و تاج گفت
 از يک شتر که بار آرد به خانه من
 از دست دوستي که دستم به دست اوست
گفت :
غافل مباش که خنجر کند رها
 فنجان گرفت دور
 دنبال گمشده بود
با خويش گفتمش
بس کن
 عبث مگو
سال هاست که خنجر به پشت ماست